Licht en Landschap

Stuur e-mail mail_outline 9-4-2017 Goud in Garmerwolde. 

9-4-2017 Goud in Garmerwolde. Met voorspelde weersomstandigheden als mist in combinatie met zon is er maar één optie: de wekker moet vroeg.

En vroeg betekende in dit geval om 04.50 uur. Alleen dan zouden we, dat zijn Richard en ik, op tijd in Garmerwolde zijn.

Zo gezegd zo gedaan en zoals vaker op zulke ochtenden werd ik 10 minuten vóór de wekker wakker en waren dus ruim op tijd in Garmerwolde, een dorpje onder de rook van de stad Groningen. Vooraf hadden we bedacht dat we naar de molen aldaar zouden gaan. Maar wat vermoedelijk niet veel mensen zal lukken is ons wél gelukt: Bij aankomst verdwaalden wij in Garmerwolde.

In 2013 was ik ook al bij deze molen en ik had in m'n hoofd waar we moesten zijn. Gecheckt op google maps, dus geen vuiltje aan de lucht. Wel mist, geen hand voor ogen te zien in het totale donker (het was inmiddels 05.30 uur). Maar wat ik zag klopte niet met wat ik in mijn hoofd had. Geen P, geen bomen, alleen maar een rechtdoorgaande weg, met een zandpad rechtsaf. Vreemd, maar ach, in 4 jaar tijd kan er heel wat veranderen en volgens google stond er wel degelijk een molen, dus wat kon er mis zijn.

Auto op het zand geparkeerd en eerst maar een kop koffie. Altijd lekker. Koffie uit de thermoskan, staand bij de auto in alle vroegte in een stille wereld. Maar de lokatie zat me niet lekker...

Koffie op en aan de wandel. Al gauw stonden we naast een molen, aan een kaarsrecht kanaal. Toen wist ik het zeker, dit was niet de molen waar ik 4 jaar geleden was. Opnieuw de google maps ingedoken en het euvel gevonden. Er was nóg een molen. Wij stonden bij een molen aan de noord-oostzijde van het dorp; de gezochte lag aan de zuid-westzijde.

En toen hadden we plotseling haast, het was een behoorlijk stuk lichter geworden ondertussen en het zou ons niet gebeuren dat we te laat op de plek van bestemming zouden zijn. Terug naar de auto en snel naar de zuid-west kant. En daar kwam alles mij een stuk bekender voor. De P was er nog en ook de hoge bomen die ik me herinnerde stonden op ons te wachten. Eerst nog een kop koffie? Nee, geen tijd nu. Het licht wacht niet.

Na een paar minuten lopen vonden we de bedoelde plek en gingen we aan de slag. Eerst nog een beetje teleurgesteld omdat het riet wel héél hoog lang de kant van het water stond, later bleek dat allemaal best mee te vallen en maakte het zachte zonlicht alles goed.

Vroeg opstaan leverde wederom goud!

De foto in een groter formaat: hier.

Stuur e-mail



* Invoer verplicht
Website by Folibee